Column: Sollicitatiegesprek
Jan 21st
‘Job, zeg eens hallo.’ ‘Hawwo.’ ‘Kijk je de mevrouw ook even netjes aan? Job kijkt naar het plafond. ‘Hij is een beetje verlegen. Komt zo wel, hè Job?’ De mevrouw gaat aan tafel zitten. Een glaasje water wil ze wel. ‘Mama’, zegt Job. ‘Even wachten, mama wil even met de mevrouw praten. ‘Mama, mama, mama, mama.’ Tegen de mevrouw: ‘Vertel eens, wat is jouw motivatie om op Job te willen passen?’ ‘Mama, mama, mama, mama, mama.’ ‘Ssst, even stil zijn. Lees je boekje maar. Sorry. Wat zei jíj?’ De mevrouw glimlacht. Ze zei dat ze het een uitdaging vindt om met More >
Nieuw boek over beslissingsdilemma
Jan 18th
Wie beslist over het leven van je kind? Journalist Roos Schlikker schreef een boek over dat dilemma. Ze reconstrueerde ‘de zaak Bente’ uit 2001. Baby Bente werd geboren met EB (Epidermolysis Bullosa), een ernstige huidziekte die gepaard gaat met veel pijn, jeuk en op latere leeftijd vaak huidkanker. De ouders zagen geen toekomst voor hun dochter en drongen aan op levensbeeindiging, maar hadden zij de regie? Of waren het de artsen die beslisten? Het boek Ik wens je het onmogelijke verschijnt begin februari. Annemarie Haverkamp interviewde voor nrc.next alvast een EB-patient die al 34 jaar met de ziekte leeft: Bor Verkroost. Is More >
Column: Droom
Jan 7th
Waar droomt Job van? Ik zit op zijn bed en houd mijn zoon goed vast. Hij huilt. ’s Nachts is Job net een baby. Hij roept niet, maar krijst ons wakker. Onder de deken van het donker lijkt hij te vergeten dat hij kan praten. Terwijl ik Job troost, vraag ik wat er is. Hij snikt. Zoals gewoonlijk volgt er geen uitleg. Was het wel een droom? Al vond hij zijn spraak terug, Job zou het me niet kunnen vertellen. Het begrip droom kent hij niet. Te abstract. Ik moet gissen. Wie is Job in zijn dromen. Kan hij lopen? More >
Column: Leuk
Dec 24th
We zagen te veel dokters. Daarom was 2011 een slecht jaar. Zeg ik. Job ziet dat anders. Voor hem was het feest. Want ziekenhuizen en gezondheidscentra zijn leuk. ‘Naar de dokter. Joehoe!’ Job roept het echt. Hij steekt er zijn armen bij in de lucht. Hij zegt het ook als we helemaal niet naar een witte jas gaan. Op weg naar opa en oma: ‘Naar de dokter, ja!’ In de auto naar school: ‘Dokter toe?’ Terugkomend uit het ziekenhuis: ‘En nu naar de dokter!’ Ongelooflijk. Het kind dat al bijna acht jaar gehinderd wordt door ziekenhuisbezoeken, werd dit jaar verliefd More >
Column: Tuinpad
Dec 10th
Ik hoor het mijn vader nog zeggen: ‘als ik dan later in een rolstoel zit, kan ik tenminste mijn huis nog in’. Hij trok er een gezicht bij. Triomfantelijk. Mijn vader de grappenmaker. Mijn vader de uitvinder. Het was ruim tien jaar geleden. De kinderen waren vertrokken en pa en ma hadden eindelijk geld om het huis uit te bouwen. Er kwam een slaapkamer beneden, met openslaande deuren naar de tuin. Deed mijn vader mijn moeder een groot plezier mee: ze zou elke ochtend wakker worden met uitzicht op haar paradijs dat ze zelf had geschapen en dagelijks met grote More >
Column: Quote 500
Nov 26th
Elke middag ren ik naar de brievenbus. Is het al zover? Ik kan niet wachten tot ik de ziekenhuisrekeningen van mijn zoon thuisgestuurd krijg. Graag met terugwerkende kracht. Zo’n schedeloperatie, wat doet dat nou? Job had er twee. Dagtarief OK, een stuk of tien arbeidsuren van twee (!) chirurgen, kosten anesthesie. Ik hoop dat alle boutjes en moertjes ook op de rekening staan. In 2004, een paar dagen nadat ik was bevallen van de zwaar gehandicapte Job, kreeg ik zo’n brief. Ons kind had de maatschappij al ruim tienduizend euro gekost. Aan slangen en snoeren lag hij op de highcare-afdeling More >
Column: Sinterklaas
Nov 12th
Job moet Sinterklaas zijn. Opeens zien we het allebei heel helder. Waarom hesen we Job eerdere jaren in een maillot met gymschoenen? Alsof hij ook maar enige overeenkomst vertoont met een Zwarte Piet. Alsof hij lenig, acrobatisch en brutaal zou zijn. Laat staan zwart met dikke lippen. Job is een Sinterklaas. Hij zit graag rustig in een stoel, heeft bladeren in grote boeken tot zijn tweede natuur gemaakt en wuift als de beste. Dit jaar maken we hem bij de intocht – we mogen altijd mee op de pakjesboot – tot oude man. ‘We trekken hem zijn korset niet aan’, More >
Column: Erg
Oct 29th
‘Kanker’, zegt ze en ze wijst naar het modieuze doekje op haar hoofd. Het duurt even voor ik de vrouw herken die voor me staat. Ik zie mijn man naast me ook haperen. O ja, onze oude buurvrouw. ‘Tjee’, zeg ik en ik breng mijn gezicht in de plooi. Onder mijn oksel probeer ik de groene plastic envelop weg te stoppen die we net op de kinderpoli hebben opgehaald. Thuis moeten we er poep van Job in stoppen voor onderzoek. Darmdingetje. Terwijl we het ziekenhuis uit liepen maakten we kinderachtige grapjes. Zouden ze het merken als we een drol van More >
‘Afspraak met de dood’ in nrc.next
Oct 18th
Dinsdag 18 oktober werd onderstaand egodocument van Annemarie Haverkamp gepubliceerd in nrc.next:
Afspraak met de dood
Tot aan mijn knieën sta ik in de rivier. Dan loopt de zanderige bodem plots steil af. Ik schrik en draai me om. Voor ik het weet, sta ik weer op het strandje, mijn schoenen zwaar van het water. Dus dit is mijn reflex: zodra het bedreigend wordt, ren ik naar de kant. Het was niet háár reflex. Zij liep door. Zonder enige aarzeling liep ze door. Alsof ze bezig was aan een wandelmars, ongevoelig voor de koude greep van het water, dwars door haar kleren More >
Column: Aankleedpop
Oct 15th
‘Vandaag doen we je Matthijs van Nieuwkerk-bloesje aan.’ Ik pak een rood overhemd met donkerblauwe bolletjes van het hangertje en leg het bij Job op schoot. Mijn zoon zit in pyjama in zijn rolstoel; voorovergebogen, want hij heeft zijn corrigerende korset nog niet aan. ‘Goed houwe hè, mama’, vraagt Job. ‘Ja, je moet de bloes goed vasthouden.’ We nemen de lift naar beneden. Op de badkamer leg ik Job op de aankleedtafel. De Toy Story-pyjama gaat uit en tevreden strijk ik over het gebloemde onderhemd en het boxershort met ruitjes. Job is mijn aankleedpop. Elke dag verheug ik me erop More >
